از نسل شريف نبوي باشد و بس

 يكمرد اگر به داد ما ها برسد

 او مير حسين موسوي باشد و بس

بیاییم با رای مثبت خود به میر حسین موسوی مشت محکمی به دهان یاوه گویان و دروغ گویانی که مردم این کشور را ساده و نادان فرض میکنند بزنیم به امید پیروزی میر حسین موسوی

   از اشعار خودم امیدوارم ازش خوشتون بیاد.

       بر ابرویش گرفتارم مده عطار آزارم         

                 اگرآید به دیدارم دم دیدار می میرم

    قسم بر گیسوی یارم نگر بر چشم خونبارم

 که امشب سخت بیمارم چرا بیمار می میرم

   طبیبا چاره دردم نگر رخساره زردم 

  که امشب مست و مدهوشم ولی هشیار می میرم

   مده عطار دارویی دگر بر من محزون

   که با حسن ختامم در همین اشعار می میرم

   اجل فرصت بده تو این دل آلوده دامن را  

  نمازی خواند و گوید به هشت و چهار می میرم

   ببر عطار از بهر خدا پیغام من امشب 

   بسوی آن پری رخسار بگو ای یار می میرم

   بگو عطار از روی محبت یا ره احسان

  که آن گلچهره آید ور نه من اینبار می میرم

   پریشان کرده گیسوی پریشانش مگر امشب

 که من در سیل اشک چون مرغ بوتیمار می میرم

   بیار عطار یک شمع و چراغی بهر من امشب   

                                      که من بر حلقه حلقه گیسوی چون مار می میرم

   ز فراق یار گویا که این دل گل میکند پرپر     

                                   بپای این گل بی خار شدم چون خار می میرم

  دلبرم با غمزه بر من کرد اعلام خطر گفتم بچشم  

گفت در این ره زجان باید کنی صرف نظر گفتم بچشم  

  گفتم آیا می دهی رخصت کنم سیر رخت 

گفت رو در خانه بنشین بی ثمر گفتم بچشم       

  گفتم اناب لب تو قسمت ما می شود؟

گفت گر روزی روم من در سفر گفتم بچشم       

  گفتم از نیم نگاهت سوختم ای نازنین

گفت بی تابی مکن رو پشت در گفتم بچشم        

  گفتم از چشم سیاهت دل شکایت میکند

گفت رو بیهوده گو باز آن قمر  گفتم بچشم      

  گفتم ای شوخ پریوش کن قبول خدمتی

گفت با مژگان بزن جارو ز سر گفتم بچشم        

  گفتم از شفقت زدم جارو سرا را ای مه جبین

گفت مگر آبی نبودت در بصر  گفتم بچشم         

  گفتم این بیگانه دل سوخت زین سودا گری

گفت ای دیوانه از من کن حذر  گفتم بچشم        

  گفتم از بهر قرار دل بده یک بوسه ای

گفت کن شرم و حیا خاکت بسر  گفتم بچشم       

  گفتم از نا مهربانیت نگارا سوختم

گفت بسپارش قضا را بر قدر  گفتم بچشم         

  گفتم از تیر نگاهت قلبم آتش میزنی

گفت از این گفته ها نامی مبر  گفتم بچشم        

  گفتم آیا عاقبت من بر وصالت میرسم؟

گفت بیرون کن زگفتارت شرر  گفتم بچشم        

  گفتم ازآه من غمدیده پروا کن دمی

گفت اگر حرفی زنی بینی ضرر گفتم بچشم       

  گفتم از دامت رها کن این دل آلوده را

گفت دارد عاشقی صدها خطر گفتم بچشم        

سلام این از شعرای خودم هست امیدوارم ازش خوشتون بیاد.

   گفت دلبر چشم مستم را نگر گفتم بچشم    

                                            گـفت این هم بـهـر عاشــق یـک نظر گفتم بچشم

سلام لطفا  اگر از این شعر خوشتون آمد مرا از نظرات خود بی بهره نگذارید

  تــرا  گـر هسـت عشق یار در سـر                      مزن بــر هـر دری غـیر از همان در

  در مــعشوق شب تا صبح باز است                      دو دســت عاشـقـان سوی نیاز است

  در معـشوق به روی هر که وا شد                      دلــش از قـید و بند غــم رهـا شـــد

  مسوزان دل که دلها جای یار است                     درون هــر دلــی پــرورگــار اسـت

  دل مــومـن سـرای زرنـگار اسـت                     دل مومـن سرای هشت و چـهار است

  دل عــارف رمــــوز عـشــق دارد                     ز سـر تــا سـیـنـه سـوز عـشـق دارد

  بر آن دلـها که جای پـای یار است                     شـکسته،سوخته از غـم داغدار اسـت

  بر آن دلها که شـب تا صـبح بـیدار                    بـگــوینــد حـی و یــا قـیـوم بـسیار

این هم از شعر های خودم هست که امیدوارم دوستان شعر ازش خوششون بیاد

 آتش عشق تو تا در دل ما منزل کرد

سوخت بیگانه و طرز سخنش باطل کرد

نام نامی تو نازم که ز سرمستی عشق

دیده ی دل به جمال تو مرا مایل کرد

اشک شوق از چه نریزم که ز خوشحالی دل

خرمن سوخته ام را ز وفا حاصل کرد

شور عشقت به سر ما سر سودایی ما

که نمایان شد و اوراق مرا کامل کرد

یوسف از مصر به کنعان نرسیدست هنوز

تا بگوید که مه من به کجا منزل کرد

لیلی ماست که از خانه برون آمد و باز

چشم مجنون صفتان سوی محمل کرد

یارب از چشم بد مردم بیگانه بگیر

آنچه با این دل دیوانه دل آن عاقل کرد

چشم مستش دل دین برد و به یک نظاره

دست کوتاه مرا حایل آن کاکل کرد

نازم آن عشق یک دل که ز سر پنجه عشق

جوی شیرین سوی شیرین زد و ود غافل کرد

چک چک تیشه فرهاد به شیرین میگفت

پای بند لب شیرین تو ما را دل کرد

سلام به همه دوستام

این شعر از اشعار خودمه که به درخواست یکی از دوستام اینجا قرار دادم  امیدوارم ازش خوشتون بیاد. 

ما باده فروشان همــگـی مسـت السـتـیـم       

    از بــاده وحـدت ز ازل سرخــوش و مـــستـیـم         

          عمـری اسـت کــه دردی کش میخانه عشقیم                

    در کـــوی خـــرابــات مـــقـــام جــام به دسـتـیـم       

   از روز ازل هـــــمـــــــدم اغـــــیـــــار نــبـــودیـــم      

                         دیـــــرســــت کـه بــا یــار بـه خلـوت نـنـشـستیم                           

دیـــــدیـــــم چــــــــو نــــامـــردمـی مـردم بدخواه

ابریغ می و سـاغر وپـــــیــــمانه شــــکـــسـتــیـم

از ســــرزنــــــش خــــلـــــق جـهــان بـاک نـداریـم

بـــــر طـــعـــنـه زنـان گــوی هــمـانـیــم که هستیم

گمره نــشـــویــــم مــنـع مـــــکــن بــاده کـشـان را

مــــــا بـــــاده خـــور و بــــاده کـــش و باده پــرستیم

با اشـــــک روان و مـــژه جــــارو کــــش عشـــقــیم

مـــــا سـوخـتـــگـــان گـــوش بر آن بــانــگ جــرستیم

بـــــاز است در میــــکــــــده از هــــمــت مولـــــــا

در را بــــــه روی زاهـــــد نــــشــنــاخــتــه بستیم

از کـــــــــوی خـــرابـــــات مــــکــش پـــــای ارادت

مـــــا نــبـــض کــــش و خــود شــکــن و یار پــرستیم

غــافــــل مــشو ای دل و سبــــــک بال ســــفر کـــن

بـــر مـــرکــــب چــــوبـــی مــن و تـــو دست به دستیم